سخت نگیر

سخت نگیر

مردی مذهبی خیلی به طهارت اهمیت می داد. به همین دلیل به همسرش زور می گفت. او دو فرزند خردسال پشت سرهمی داشت که گاهی منزل را نجس می کردند این مرد حساس بود و به همسرش می گفت: فورا باید آن محل را آب کشی. نگذار برای بعدا.
گاهی سر همین مسأله مشاجره آنها بالا می گرفت. بیچاره ها این کودکان معصوم که در آتش قهر والدین می سوختند و در عطش مهر آنها می‌گداختند.
با آقا چندین بار صحبت کردم که
اولا واقعا کار منزل سخت است کافی است دو روز امتحان کنید به خصوص این که دو کودک خردسال هم دارید.
ثانیا تنبیه و داد زدن سر کودک سبب افسردگی و اضطراب و کابوس شبانه می شود و کودکان این مشکلات را با شب ادراری و جویدن ناخن و مکیدن انگشت و...نشان می دهند.
ثالثا. مگر نشنیده ای پیامبر کودکی را در آغوش گرفته بود که کودک به ادار کرد و پدر یا مادرش با ناراحتی و تندی خواست کودک را بگیرد ولی پیامبر مانع شدند و او را آرام کردند تا کودک مضطرب نشود؟
رابعا اصلا اگر هم پاک نگه داشتن فرش ها و .... سخت باشد، چه لزومی دارد به خودتان سخت بگیرد از ملافه استفاده کنید. رختخواب و فرش‌ها را کمی بزرگ تر که شدند بشوید. پا و فرش اگر خشک باشند، اشکال شرعی ندارد. برای نماز هم فقط نباید محل سجد (مهر) نجس باشد. اگر فرشی نجس باشد و خشک، ولی مهر پاک باشد نماز خواندن اشکال ندارد و نماز صحیح است
بعد از سخنانم گفت به این راحتی؟!
گفتم: چی فکر کردی اسلام دین با راحت است حتی از این هم راحت تر.
کودکان در آغوش مهر رسولی مهربانی
وقتى کودک خردسالى را براى دعا [ و اذان و اقامه، تبرک] یا نامگذارى به حضور پیامبر (ص) مى آوردند، حضرت براى احترام والدین و بستگانش او را به آغوش مى‏ کشید و در دامن خود مى نهاد، گاهى اتفاق مى ‏افتاد که کودک در دامن پیامبر بول مى‏ کرد؛ کسانى که ناظر بودند به روى کودک فریاد مى زدند (و تندى مى کردند تا او را از ادرار باز دارند)، پیامبر آنان را منع مى‏کرد و مى‏فرمود: با تندى و خشونت از ادرار کودک جلوگیرى نکنید. سپس کودک را آزاد مى گذاشت تا ادرار کند. زمانى که دعا یا نامگذارى تمام مى‏ شد، اولیاى کودک در نهایت مسرت کودک خود را مى‏ گرفتند و کمترین آزردگى و ملامت خاطر در پیامبر از ادرار کودک احساس نمى ‏کردند. موقعى که کسان کودک مى‏رفتند پیامبر لباس خود را تطهیر مى‏ کرد؛
وَ کَانَ (رسول الله صلی الله علیه و آله) یُؤْتَى بِالصَّبِیِّ الصَّغِیرِ لِیَدْعُوَ لَهُ بِالْبَرَکَةِ أَوْ یُسَمِّیَهُ فَیَأْخُذُهُ فَیَضَعُهُ فِی‏ حِجْرِهِ‏ تَکْرِمَةً لِأَهْلِهِ‏ فَرُبَّمَا بَالَ الصَّبِیُّ عَلَیْهِ فَیَصِیحُ بَعْضُ مَنْ رَآهُ حِینَ بَالَ‏ فَیَقُولُ ص لَا تُزْرِمُوا بِالصَّبِیِّ فَیَدَعُهُ حَتَّى یَقْضِیَ بَوْلَهُ ثُمَّ یَفْرُغُ لَهُ مِنْ دُعَائِهِ أَوْ تَسْمِیَتِهِ وَ یَبْلُغُ سُرُورُ أَهْلِهِ فِیهِ وَ لَا یَرَوْنَ أَنَّهُ یَتَأَذَّى بِبَوْلِ صَبِیِّهِمْ فَإِذَا انْصَرَفُوا غَسَلَ ثَوْبَهُ بَعْدَه‏.[1] در بعضى نقل ها آمده است که پیامبر مى‏ فرمود نجاست از دامن من پاک مى‏ شود اما برخورد تند با عمل طبیعى کودک از دل او پاک نمى ‏شود.[2]

پی نوشت :
1.مجلسى، محمد باقر، بحار الأنوار، ج 16، ص 240، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، 1403 ق. مکارم الاخلاق، ص‏25.
2. بی خیال درمانی( نگاهی فقهی ـ روان شناختی به وسواس)، محمدحسین قدیری، سایت اسک دین بخش مشاوره